Goed Bekeken?!: 'Goedele Nu'

Eenvoud

Een talkshow in de puurste zin van het woord, dat moest het worden. En dat werd het. Een sober decor - opvallend klein voor Goedele-normen -, bestaande uit een bescheiden publiek, een tafel en wat stoelen, Goedele, en: Tom Naegels, een schrijver die zo links is, dat de goede man zelfs weigert om nog langer voorrang van rechts te verlenen. Il faut le faire!

De schrijver moest voor een intellectuele toets zorgen. En voor een emotionele. En voor een grappige. Althans, zo beweerde hij zelf, scheef lachend, vol vertrouwen, achteruitleunend, en met de zelfingenomenheid van een dokter Lecompte die zichzelf al twee eeuwen oud zag worden. Niet dus. En dus niet. Allerminst, zelfs. Want, de zelfverklaarde wereldverbeteraar zei gedurende het hele programma nauwelijks een knuistvol woorden. Amper voldoende zelfs om ermee een volzin te construeren. Opnieuw: il faut le faire!

Marie-Rose Morel

Maar goed, eerste onderwerp dan maar. Marie-Rose Morel heeft terug kanker. Terminaal, deze keer. De dokters geven haar nog twee maanden. En dat vertelde ze allemaal met het grootste gemak, alsof ze bij de slager een kwartje kilo américain préparé bestelde. En Goedele maar zout in de wonde strooien. Geen taboe liet ze heel. Afgesproken, wel te verstaan. Want de moedige Marie-Rose antwoordde met de openhartigheid van vrouw die haar duivels ontbonden heeft. En het moet gezegd: hoe Morel haar ziekte met waardigheid draagt, is echt bewonderigenswaardig.

Bonobo

Sex met Jeff Hoeyberghs. Kunt ge u dat voorstellen? Ik niet. Temeer omdat ik met vrouwen dweep. Maar dan nog. Zelfs niet met de verbeelding van een schizofreen die zich Napoleon waant, lukt het mij maar niet. En eerlijk? Houden zo! Maar goed, er is een publiek voor. Bejaarden, bijvoorbeeld. Een dankbaar volkje. En praktisch, het heeft geen naam. Zo krijgt een uitneembaar gebit plots een nieuwe dimensie. Dat had Jeff weer puik gezien. Vandaar dat ie Paula Marckx, een Vlaams-Amerikaanse schrijfster van rond de 90, schaamteloos het hof had gemaakt. Bij gebrek aan beter. Want de vleesmarchand had het bij al zijn andere vrouwen verkorven.

Alsof het gegeven nog niet genoeg was, beschreef Paula zonder gêne hoe ze Jeff toentertijd had binnengedraaid. Het begon allemaal op de boekenbeurs, alwaar zij bij wijze van toeval aan de praat geraakten. Het werd een boeiend gesprek over koetjes en kalfjes. En over bonobo's, een soortement mensaap die elke gelegenheid grijpt om met zijn soortgenootjes te copuleren. La Marckx had Jeffs gevoelige snaar geraakt. Copuleren met meerdere partners, dat was 's mans stokpaardje.  Enfin, het ijs was gebroken. En van 't een kwam 't ander. Voor ze er erg in hadden, lagen ze als hitsige otters aan de rand van Hoeybreghts zwemdok te rollebollen. Ze vreeën tot een gat in de nacht. Op de vraag of ze daarna ooit nog van de chirurg gehoord heeft, moest de schrijfster negatief antwoorden. Maar, stelde ze, 'We blijven vrienden.' Mooi, is dat.

Pretentieloos

'Goedele Nu' is lang niet kwaad. Liekens stelt haar vragen met een natuurlijke flair en voelt op een haast moederlijke wijze met haar gasten mee. Helaas soms wat overdreven theatraal en met een klef nasmaakje. Maar het moet gezegd, de mediamadam komt al bij al geloofwaardig en aimabel over. 'Goedele Nu' is ongecompliceerde, pretentieloze televisie zonder veel franjes, maar vooral: zonder meer. Een waardig tegenplatform voor 'De Laatste Show', is 'Goedele Nu' vooral niet.